Samoloty

ZSRR

Li-2

Pod nazwą Li-2 na terytorium ZSRR był znany legendarny samolot transportowy Douglas DC-3, produkowany na licencji w zakładzie lotniczym w Taszkiencie. W ZSRR wyprodukowano 2000 samolotów tego typu. Pomimo tego, że samolot ten był praktycznie kopią DC-3, można było zaobserwować szereg zmian związanych z przekładem dokumentacji konstrukcyjnej na system metryczny, a także dostosowania samolotu do miejscowych norm. Adaptacja samolotu do seryjnej produkcji nie była tak łatwa, jak to się mogło wydawać. Świadczy o tym fakt, że firmy Fokker i Mitsubishi nie były w stanie poradzić sobie z jego produkcją i były zmuszone kupować części w USA, dokonując w swoich zakładach tylko końcowego montażu. Pierwotnie samolot otrzymał nazwę PS-84, co oznaczało «Pasażerski samolot z z wytwórni lotniczej nr 84» i pojawił się w lotnictwie cywilnym, w pierwszych radzieckich liniach lotniczych «Aerofłot». W 1941 roku, po rozpoczęciu wojny, Wytwórnia Lotnicza nr 84 została ewakuowana i produkcję samolotu przeniesiono do wytwórni numer 34 w Taszkiencie. To właśnie tam bojowa wersja samolotu zyskała nazwę Li-2 od nazwiska B. P. Lisunowa, kierującego wprowadzeniem maszyny do seryjnej produkcji (później nazwa ta została użyta i w stosunku do samolotów cywilnych). W wojennej wersji samolot zyskał wzmocnioną konstrukcję, luk desantowy na lewej burcie i broń strzelecką. W niektórych przypadkach w samolocie umieszczano również bomby o masie nie przekraczającej 500 kg. Głównie jednak był używany jako samolot transportowo-desantowy i sanitarny. Ostatni Li-2 zszedł z taśmy w 1952 roku i został wycofany ze służby 20 lat później. W odróżnieniu od wersji radzieckiej, jego krewniak za oceanem, po zmianie silników ze spalinowych na turbinowe jest używany przez niektóre linie lotnicze po dziś dzień.

Załoga: 2 osoby.
Maksymalna prędkość: 320 km/h.
Zasięg: 2500 km.
Pułap: 5600 m.
Prędkość wznoszenia: 4 m/s.