Samoloty

USA

F-47D

Republic F-47D był najcięższym i najdroższym jednosilnikowym myśliwcem bombardującym w całym lotnictwie bazującym na silnikach spalinowych w czasie II Wojny Światowej. Samolot ten został zaprojektowany pod okiem konstruktorów A.N. Seversky'go i A.M. Kartveli na potrzeby Sił Powietrznych USA po pierwszych doświadczeniach w walce z lotnictwem niemieckim. Okazało się, że ani jeden amerykański myśliwiec nie mógł dotrzymać pola w walce powietrznej samolotom Luftwaffe. W stosunku do nowego samolotu wysunięto bardzo ostre wymagania dotyczące opancerzenia, szybkości, pułapu i zasięgu lotu. Szczególnie dotyczyło to pułapu, gdyż nowy myśliwiec miał być wykorzystany do eskortowania wysokościowych bombowców. W rezultacie został zaprojektowany ciężki (cięższy od niektórych lekkich bombowców) myśliwiec F-47D. Samolot z wyglądu przypominał grube cygaro, gdyż wzdłuż jego kadłuba ciągnęły się rury doprowadzające powietrze z turbosprężarki do silnika, niezbędne do jego pracy na dużych wysokościach. Najpopularniejszy stał się model tego samolotu o nazwie F-47D. Od wcześniejszych modeli różnił się lepszym opancerzeniem kabiny pilota, a także ulepszonym systemem chłodzenia silnika, rozwiązującym problem z przegrzewaniem się. Głównym powodem takiej popularności tego modelu było to, że właśnie od niego rozpoczęto produkcję w pomocniczej fabryce w Evensville w stanie Indiana. Myśliwców tego typu wyprodukowano 12602 (z ogólnej liczby 15686 samolotów F-47 wyprodukowanych w czasie wojny). Samolot był wykorzystywany do eskortowania bombowców strategicznych i wsparcia piechoty (jako samolot szturmowy), niosąc broń rakietowo-bombową o ogólnej masie do 1134 kg.

Załoga: 1 osoba.
Maksymalna prędkość: 690 km/h.
Zasięg: 1290 km.
Pułap: 13100 m.
Prędkość wznoszenia: 15,9 m/s.