Samoloty

USA

F-51D

Modyfikacja myśliwca dalekiego zasięgu F-51D była zaprojektowana w celu poprawy głównej wady poprzedników F-51B/C, związanej z niezwykle kiepskim widokiem z kabiny pilota. Pierwszym, który przejął się tą wadą, był RAF, który zmodyfikował część swoich F-51B/C (noszących nazwę Mustang Mk.III) w warunkach polowych przy pomocy owiewek typu «Malcolm hoods», w które były wyposażone królewskie Spitfire'y. Jednak do swojej modyfikacji amerykańscy inżynierowie wybrali wyższej jakości kabinę w kształcie kropli. To z kolei wymusiło zmianę konstrukcji kadłuba i wywołało szereg problemów z wytrzymałością i równowagą przy pełnych bakach. Nowe samoloty wyposażone były też w czterołopatowe śmigło (zamiast trzyłopatowego w modelu F-51B/C) i dwoma dodatkowymi działkami. Ta modyfikacja stała się najpopularniejsza wśród maszyn z rodziny F-51D. W sumie w czasie wojny wyprodukowano ponad osiem tysięcy samolotów tego typu. «Mustangi» walczyły w europejskich i azjatyckich teatrach wojennych w czasie II Wojny Światowej.

Załoga: 1 osoba.
Maksymalna prędkość: 703 km/h.
Zasięg: 2755 km (z zapasowym zbiornikiem paliwa).
Pułap: 12770 m.
Prędkość wznoszenia: 16,3 m/s.